دوست

دوستی از دیدِ من، اصالت ندارد.

یعنی همان قدر که به راحتی می توانم از بغل دستی ام توی اتوبوس -که ساعت را ازش پرسیده ام و چند جمله ای درباره ی آب و هوا و قرمه سبزی و سرماخوردگی با هم حرف زده ایم- خداحافظی کنم، می توانم از دوستانم هم خداحافظی کنم!

نمی دانم، شاید هم دیدگاه من برمی گردد به دوستانی که از کودکی داشته ام! که به عقیده ی خودم هیچ کدام دوستانِ صادقی نبوده اند! اصلا اگر دوستی اصالتی داشته باشد، آن اصالت بر اساس صداقت است.

به عقیده ی من صداقت که نباشد، در هیچ رابطه ای اصالت نیست! حتی اگر نزدیک ترین ها باشند!

البته یک استثناء اساسی دارد، آن هم کسانی که حداقل یک آللِ نقشه ی ژنتیکی ات شبیهشان است! یا به عبارتی "هم خون" هایت! آن هم از نوع درجه یک ش! به علاوه ی او که "او" ی توست! همو که روح ت به خاطر یک چیزی به نام عشق با او دچار تشابه شده!

بقیه را من یک حساب و کتابِ اجتماعی می دانم، یعنی به ازای احترام و توجهی که خرجشان می کنی، خرج ت کنند! و احترام می گذارم به رابطه ای که اسمش را گذاشته اند : دوستی. او را که دوست گرفته ام، دوست دارم، یا به عبارتی صادقانه برایش مایه می گذارم. اما برایم اصالت ندارد.

زندگی پُر از این حساب و کتاب های اجتماعی ست اما با اصالتِ بر باد رفته ای به نام صداقت...

۹۴/۱۰/۱۱ موافقین ۰ مخالفین ۰
فاطمه دریایی

نظرات (۸)

انارماهی : )
چه عجب ... یک نفر پیدا شد که شبیهِ من فکر کنه به مقوله ی دوستی

خوشحالم از این بابت
۱۱ دی ۹۴، ۱۳:۰۷
پاسخ:
:)
منتظر بودم اولین نفری که کامنت میذاره سرزنشم کنه بابت طرز فکرم!
خوشحال شدم که هم عقیده ایم
دوست مثل شراب می مونه باید چند سال بگذره که وقتی تو خونت جاری میشه لذت بودنش رو با تمام وجود حس بکنی.
۱۱ دی ۹۴، ۱۴:۳۰
پاسخ:
تشبیه دوستی به شراب اشتباهه چون هرچه که عقل رو زایل کنه - الا همان اویی که گفتم- وجودش ارزشی نداره.
ضمن اینکه کمیت و زمان مهم نیست، کیفیت و صداقت اهمیت داره
محمدمهدی علی بابایی
سلام.
جالب بود به خصوص "زندگی پُر از این حساب و کتاب های اجتماعی ست اما با اصالتِ بر باد رفته ای به نام صداقت..." .
مطلب تون حقیقتی تلخ از واقعیت جامعه بود.
زندگی تون پر از دوستان با صداقت
۱۱ دی ۹۴، ۱۴:۲۷
پاسخ:
سلام حاج آقا خوشحال شدم از حضور و نظرتون.
ممنونم
مهدی صنعتی
سلام
آنان که طعم دوست یک دل و یک جان را سال ها چشیده اند حرف شما را قبول ندارند.
اصل در رابطه ها قرارداد اجتماعی نیست بلکه به نظرم  انسانیت است. 
هر کس بهره ای بیشتر از انسانیت برده باشد لاجرم لیاقت محبت و یا دوستی بیشتری دارد و چه بسا اگر بهره اش از انسانیت نسبت به هر فرد نزدیکی بیشتر شود لیاقتش بیشتر و حقش بیشتر. 
این انسانیت هم باید ارزش مدار باشد و صد البته نه بر اساس منافع فردی افراد؛ این نگاه من است به دوستی. 
فکر می کنم راز محبت بی قید و شرط حضرات معصومین به همه افراد حتی دشمنان هم همین باشد. به صرف انسان بودن لایق اقل محبتند و به میزان بهره شان از انسانیت حقیقی محبت ائمه به افراد فرق می کرد. 
راستش را بخواهید جان مطلبی نیمه تمام بود که دیگر نخواهم نگاشت. داشتم آماده اش می کردم برای 12 اسفند سالروز وفات بهترین دوستم که نصیب بخش نظرات وبلاگ شما شد.
استفاده کردم از مطلب تان. 
۱۱ دی ۹۴، ۱۷:۰۸
پاسخ:
ممنونم از نظر ارزشمندتون
خدا روح دوستتون رو در جوار رحمت خودش قرار بده
خب آدم با این طرز تفکر خیلی احساس تنهایی می کنه...
۱۲ دی ۹۴، ۱۵:۳۶
پاسخ:
اوهوم. با محدوده ی ارتباطاتِ کم.
شاید هم این طرز تفکر خاص آدم های درون گرایی مثل من باشه
الهه سالاری
زندگی کردن باور آزادگی کار هرکسی نیست
۱۳ دی ۹۴، ۱۹:۰۱
پاسخ:
اوهوم
به نظر بنده دوست از خانواده بهت نزدیک تره........بعترین چیز زندگی برای من دوسته..  .........من خودم تک فرزندم ولی یه دوست با مرام دارم که تنهایی هامو جبران کرده.....درکل دوست خوب غنیمت هیتش......موفق باشید
لی لی (لیلی نامه)
واقعیت غم انگیز...
۱۵ دی ۹۴، ۱۴:۳۵
پاسخ:
اوهوم...
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی